Ο πόλεμος της φωτιάς

22 όποιος τους εναντιωνόταν, θα ’ πρεπε να πεθάνει ή να τους εξολοθρεύσει και τους τρεις. Ο αρχηγός επιδίωκε τη συμμαχία τους · εκείνοι την αποφεύγανε, εγκλωβισμένοι μες στη δυσπιστία τους, ανίκανοι να πιστέψουν στα λόγια ή στις πρά- ξεις των άλλων, καθώς η καλοσύνη τους εξόργιζε, και μονάχα τον τρόμο δέχονταν για κολακεία. Ο Φαούμ, που κι αυτός ήταν δύσπιστος κι ανελέητος, είχε ωστόσο τις αρετές ενός αρχηγού: επιείκεια για τους δικούς του, ανάγκη από επαίνους, περιορι- σμένη κοινωνικότητα και σπάνια γενναιότητα. Αποκρίθηκε λοιπόν στον Άγκου χωρίς καθυστέ- ρηση: «Αν ο γιος του Βόνασου φέρει πίσω τη Φωτιά στους Ουλάμρ, θα πάρει την Γκάμλα χωρίς τίμημα, θα είναι ο δεύτερος στη σειρά άντρας της φυλής και θα υπακούνε σ ’ αυτόν όλοι οι πολεμιστές όταν θα λείπει ο αρχηγός». Ο Άγκου άκουγε με ύφος αγριεμένο: γυρίζοντας το τριχωτό πρόσωπό του προς την Γκάμλα, την κοίταξε με ασυγκράτητη επιθυμία · τα στρογγυλά του μάτια σκλήρυναν μπροστά στην απειλή. «Η κόρη του Βάλτου θ ’ ανήκει στο γιο του Βό- νασου · όποιος άλλος άντρας την ακουμπήσει θα πεθάνει».