18 Η ΔΙΑΘΗΚΗ Το δικηγορικό γραφείο του Σουγλέ ήταν στη Μητροπόλεως. Όταν έφτασα, η Μπίλυ βρισκόταν ήδη εκεί. Ο κύριος Σουγλές άνοιξε τον φάκελο τελετουργικά. Άρχισε να διαβάζει: «Εγώ, ο Νικήτας Ιασίδης, έχων σώας τας φρένας… μπλα μπλα… αφήνω στη γυναίκα που με φρόντιζε, Υψιπύλη Νίκα, το οικόπεδο στη Βουρβουρού… μπλα μπλα…» Η Μπίλυ κρατούσε σφιχτά την τσάντα της στα γόνατα. Πέρασε ώρα για να καταλάβω πως το ελαφρό τρίξιμο που γρατζουνούσε τ’ αυτιά μου ήταν τα δάχτυλά της, που ανεβοκατέβαιναν στο ξεφτισμένο λουρί. Πάνω κάτω, λες και μελετούσε κλίμακες σε ξεκούρδιστο πιάνο. Ο Σουγλές συνέχισε να διαβάζει: «…Στην κόρη μου Ελισάβετ, παρόλο που αποδείχτηκε κέρατο βερνικωμένο και της άξιζε ξεγυρισμένη αποκλήρωση…» Σιωπή. Απανωτές τρίλιζες βλεμμάτων. «…αφήνω την ιδιοκτησία και τη διαχείριση του νυχτερινού κέντρου Ταραχή και του μπαρ Pitsiles, το οροφοδιαμέρισμα στη λεωφόρο Κέννεντυ…»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=