12 ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ το έκρυψε στην τσέπη της. Τον ξεπροβόδισε χωρίς πολλά πολλά. Λίγο πριν πεθάνει, ο μπαμπάς μου πίστεψε πως είχε γιο. Μου είπαν πως χάιδεψε το μάγουλο του ξένου παιδιού κι έκλεισε τα μάτια του ευχαριστημένος. Ο Ψυ διέγνωσε πως χρειαζόμουν μια περίοδο πένθους. Του πήρε ένα μεταπτυχιακό στη Γαλλία και δέκα χρόνια εξάσκησης επαγγέλματος για να ξεφουρνίσει το ίδιο πράγμα που είπε κι η Ταμάρα, από την πρώτη μέρα. – Λίζα πρέπει κλάψει. Λίζα πέτρα μέσα της. Λίζα πρέπει σπάσει πέτρα με κλάμα της, αλλιώς καρντιά της ζυγίζει πάντα εκατό κιλά. Όλοι έχουν θεωρίες για τους άλλους. Αποφάσισα να βγω έξω, ήθελα χορό. Η Ταμάρα μου κούμπωσε το εξώπλατο με τις ασημί παγέτες προσεκτικά. Τσίτωνε στις ραφές. Ακόμα κι αν μείνουν στάσιμα τα κιλά, το σώμα μπαταλεύει με τα χρόνια – κι αυτό το φανερώνουν πάντα τα παλιά ρούχα. Όση ώρα πάλευε με το φερμουάρ, μουρμούριζε στα ρώσικα. Άι στον διάβολο, απάντησα από μέσα μου. Τράβηξα τις κουρτίνες. – Θα χορέψω εδώ, ανακοίνωσα στην Ταμάρα κι άρχισα να ανακατεύω τα δισκάκια. Στη διαπασών, η μουσική βροντούσε στο κεφάλι μου. Το
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=