11 ΤΟ ΞΕΝΟ ΠΑΙΔΙ Είχαμε καιρό να μιλήσουμε. Η τελευταία μας συνάντηση εξελίχτηκε σε καβγά. Όμως μάθαινα τα νέα του και μάθαινε τα δικά μου. Πάντα υπάρχουν καλοθελητές που χώνονται στα προσωπικά των άλλων. Τους άκουγε αμίλητος. Δεν σχολίαζε τίποτα. Κατέφταναν μετά και μου έλεγαν πως με αγαπούσε. Χμμμ. Αγάπη εξ αποστάσεως. Να τη βράσω. Όταν ο πόνος έγινε ανυπόφορος, ζήτησε να με δει. Έδειχνε τη φωτογραφία μου, μούγκριζε. Ο Σουγλές τηλεφωνούσε κάθε τρία δευτερόλεπτα στο κινητό μου. Έκλεινε, ξαναέπαιρνε. Στο τέλος, η Μπίλυ κατέβηκε με τις παντόφλες στο πεζοδρόμιο και άρπαξε τον πρώτο περαστικό που βρήκε μπροστά της. Διακόσια ευρώ για πέντε λεπτά μεροκάματο. Τον έσπρωξε στο προσκεφάλι του μπαμπά. Φέραμε το παιδί, είπε. Ο μπαμπάς χαμογέλασε, του πρόσφερε το δαχτυλίδι του, εκείνο με το κίτρινο διαμάντι, που δεν το έβγαζε ποτέ από το χέρι του. Η Μπίλυ ανάγκασε τον νεαρό να σαπουνιστεί πριν φύγει. Το δαχτυλίδι γλίστρησε στον νεροχύτη,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=