Ο Μικρός Πρίγκιπας

16 πληξή μου όταν, σαν πήρε να ξημερώσει, με ξύ­ πνησε μια αλλόκοτη παιδική φωνούλα που έλεγε: – Σας παρακαλώ… ζωγράφισέ μου ένα προ­ βατάκι. – Πώς το ’πες; – Ζωγράφισέ μου ένα προβατάκι… Πετάχτηκα απάνω σαν να με χτύπησε κεραυ­ νός. Έτριψα τα μάτια μου και κοίταξα καλά καλά. Είδα τότε ένα παράξενο ανθρωπάκι που με κοίτα­ ζε με γουρλωμένα μάτια. Αργότερα προσπάθησα να του κάνω το πορτρέτο. Η ζωγραφική μου όμως δεν άξιζε πεντάρα μπροστά στο υπέροχο μοντέλο. Δε φταίω όμως εγώ. Οι μεγάλοι με είχανε απογοη­ τεύσει, από τα έξι μου κιόλας χρόνια, πως με τίπο­ τα στον κόσμο δε θα γινόμουνα ζωγράφος. Έτσι, δεν έμαθα να ζωγραφίζω τίποτ’ άλλο παρά βόες, το απ’ έξω τους και το από μέσα τους. Κοίταζα λοιπόν αυτή την οπτασία με γουρλω­ μένα μάτια. Μην ξεχνάτε πως βρισκόμουνα χι­ λιάδες μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη γη. Το ανθρωπάκι μου όμως δεν έμοιαζε χαμένο ού

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=