14 Λίγα βήματα πιο πέρα είναι κάτι δέντρα που η Ματίλντα δεν τα ’χει ξαναδεί στη ζωή της. Πού την έχει βγάλει η θάλασσα; Ξάφνου ακούει φωνές: «Ματίλντα! Ματίλντα!». Τις φωνές τις ξέρει: είναι ο Καρύδας και ο Όσκαρ! Κι αλήθεια, λίγο πιο πέρα στην αμμουδιά βλέπει η Ματίλντα τα δυο μικρά δρακάκια. Έχουν δει κι αυτά τη βάρκα και έρχονται τρέχοντας. Η Ματίλντα λάμπει από τη χαρά της: ο Καρύδας κι ο Όσκαρ είναι καλά! Δεν έχουν πάθει τίποτα! «Ματίλντα!» φωνάζει ο Καρύδας λαχανιασμένος. «Είσαι καλά; Μήπως έχεις χτυπήσει;» «Μια χαρά είμαι» λέει η Ματίλντα. «Εσείς;» «Δυο χαρές» λέει ο Όσκαρ. «Σώθηκα – κι έσωσα και τον Καρύδα, ευτυχώς». «Εγώ έσωσα εσένα!» λέει ο Καρύδας. «Όοοοχι, δε νομίζω. Αφού κόντευες να βουλιάξεις». «Τι λες καλέ! Εσύ κόντευες να βουλιάξεις. Και θα είχες βουλιάξει, αν δε σε έβγαζα εγώ από το νερό!» «Εγώ δε γίνεται να βουλιάξω» επιμένει ο Όσκαρ. «Αφού ξέρω να κάνω βουτιές!»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=