12 Όλη νύχτα μένει γαντζωμένη η μικρή σκαντζοχοιρίνα στο τιμόνι της βάρκας. Τα μάτια της ψάχνουν συνέχεια τα σκοτεινά κύματα, αλλά η βροχή κι ο αέρας δεν την αφήνουν να δει τίποτα. Πού είναι ο Καρύδας κι ο Όσκαρ; Η αγριάδα των κυμάτων, το σφύριγμα του ανέμου, το μαστίγωμα του αφρισμένου νερού, το σκοτάδι… οι δυνάμεις της Ματίλντας σιγά σιγά την εγκαταλείπουν. Αλλά μένει στο πόστο της, κρατάει γερά το τιμόνι και ψάχνει. Ώσπου τα χαράματα πια η καταιγίδα υποχωρεί. Τότε μόνο κλείνει τα μάτια κατάκοπη η μικρή σκαντζοχοιρίνα. Όταν ξυπνάει, μικρά κυματάκια σκάνε μαλακά στα πλευρά της βάρκας. Η Ματίλντα ανοιγοκλείνει τα μάτια στο δυνατό φως του ήλιου. Το κατάρτι και το τιμόνι έχουν σπάσει, το σκαρί της βάρκας έχει πάθει μεγάλες ζημιές. Οχοχόχ, σκέφτεται η Ματίλντα. Μα την ίδια στιγμή τη ζώνει ένας άλλος φόβος, πολύ χειρότερος: Πού είναι ο Καρύδας; Πού είναι ο Όσκαρ; Ανασηκώνεται και κοιτάζει πάνω από την κουπαστή. Η μικρή βάρκα βρίσκεται καθισμένη σε μια αμμουδιά.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=