νε γίνει ατελείωτα, σαν κάποιο αόρατο χέρι να πρόσθετε κι άλλα κι άλλα κι άλλα… κι η κορυφή της ατέλειωτης σκάλας χανόταν στο γαλάζιο του ουρανού, έτσι που ήταν πια αδύνατη η κατάκτησή της. Για να μη μιλήσουμε και για τις βουτιές στην πισίνα, που θα έκανε όλο στιλ – γιατί, μην ξεχνάμε, είχε και μια Λιάνα να εντυπωσιάσει. Δεν πά’ να ’παιρνε φόρα, δεν πά’ να γέμιζε και να φούσκωνε το στήθος του με αέρα, η πισίνα είχε επιδοθεί σε ένα ατέρμονο κυνηγητό μαζί του κι όλο και έφευγε μακριά, πιο μακριά, πιο μακριά, σαν να ’χε βάλει σκοπό να παίξει με τα νεύρα του και να του τα σπάσει. Ώσπου στο τέλος τη ρούφηξε το άπειρο και χάθηκε εντελώς από το οπτικό του πεδίο… Τα όνειρά του είχαν διαλυθεί, όπως τα κάστρα στην άμμο… «Θα με βοηθήσεις, Νικόλα, με την άσκηση των μαθηματικών;» Άι παράτα με! σκέφτηκε από μέσα του. Άλλη όρεξη δεν είχε. Είχε που είχε τον δικό του
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=