Ο κλέφτης των ποδηλάτων
16 | LUIGI BARTOLINI ρακένδυτοι. Ο ρακένδυτος χτυπάει περισσότερο στο μάτι του άπειρου, που τον βλέπει να στέκεται άπραγος, στηριγμένος με τον πισινό στην οριζόντια ράβδο ενός ποδηλάτου που αξί ζει δέκα, εκατό φορές παραπάνω από το ελεεινό εκείνο σαρ κίο του φυλακόβιου. Εγώ προτιμώ να παρατηρώ τους αριστοκράτες κλέφτες. Δεί χνουν τουλάχιστον για υπάλληλοι του γενικού λογιστηρίου του κράτους, εμποροϋπάλληλοι ή κλητήρες. Μαλλιά παστω μένα με μπριγιαντίνη, καλοκουρεμένα, καλοχτενισμένα, μοντέρνο πουκάμισο στην τρίχα, ρολόι στο χέρι και παπούτσια αμερικάνικου τύπου. Μάτια συνήθως γκριζωπά. Μύτη σαν τραγίσιο κέρατο. Έχω μια ιδιαίτερη ικανότητα να διακρίνω από την εμφάνιση ενός ανθρώπου το τι είναι, κι ενδεχομένως ακόμα, και το τι σκέφτεται. Εντούτοις, υπάρχουν τόσο καλο βαλμένοι κλέφτες, που δείχνουν κύριοι με τα όλα τους. Ξε γελούν ακόμα κι εμένα. Κι όχι μόνο εμένα, αλλά και τους άλλους κλέφτες, γιατί δεν είναι αυτονόητο ότι όλοι οι κλέφτες γνωρίζονται μεταξύ τους κι ότι όλοι όσοι συχνάζουν στην Πιά τσα ντελ Μόντε είναι από το ίδιο σινάφι. Υπάρχουν πολλές συντεχνίες, όπως, ας πούμε, η συντεχνία των μπορντέλων της Βία ντελ Πάνικο. Θα τη συναντήσετε, ή μάλλον θα τη συναντούσατε μέχρι χθες (ως τη στιγμή που οι Αγγλοαμερικάνοι, τιμώντας τα πουριτα νικά τους έθιμα, έκλεισαν όλους τους οίκους ανοχής της Ρώ μης) στα δυο μπορντέλα της Βία ντελ Τεάτρο ντέλα Πάτσε, ή
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=