καρχαρίες και σκυλόψαρα για να την τρομάζω. Το πολύ πολύ να της φαίνομαι «γλυκούλης» όπως λέει η μαμά. Ή το χειρότερο «τζαμάκιας» όπως με φωνάζουν ο Θοδωρής και η Νάντια στο σχολείο. Αυτό δε θα το μάθω ποτέ. Αυτό που με βασανίζει είναι άλλο, πιο σοβαρό. Πώς να δείξεις την αγάπη σου σε κάποιον που κολυμπά μέσα σε μια γυάλα; Πώς να τον σφίξεις στην αγκαλιά σου και να του χαϊδέψεις την κοιλίτσα. Αν το κάνω αυτό στη Χρυσούλα… Η αγάπη δεν είναι μπάλα για να τη χτυπάς στον τοίχο και να γυρίζει πίσω. Χρειάζεται τουλάχιστον δυο παίκτες. Τα βράδια στο κρεβάτι μου η φούσκα στο όνειρό μου μεγαλώνει. Κουτρουβαλώ στο χορτάρι με τον Λίο ή τη Σφαίρα, τους πετάω το μπαλάκι, και εκείνα μου το φέρνουν πίσω, ξυπνώ με τη μούρη τους κολλημένη στο πρόσωπό μου κάθε πρωί. Ο Θοδωρής και η Νάντια με παρακαλούν να τους αφήσω να τα χαϊδέψουν και άλλα τέτοια. 11
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=