Ο βάλτος των χαμένων ψυχών
Ο Β Α Λ Τ Ο Σ Τ Ω Ν Χ Α Μ Ε Ν Ω Ν Ψ Υ Χ Ω Ν 23 «Ναι, σκέφτηκα να κάνω μερικά τελευταία πειράματα πεδίου». «Είναι πολύ ιδιαίτερος αυτός ο βάλτος» συνέχισε η Αγκνιέτα. «Λέγεται ότι κάποτε, στα πολύ παλιά χρόνια, αποτελούσε θυ σιαστήριο». «Ναι». «Ίσως να το έχεις ακουστά. Λέγεται πως από την Εποχή του Σιδήρου προσφέρανε θυσίες στους θεούς εδώ. Ακόμα και ανθρωποθυσίες. Στο γραφείο έχουμε και σχετικά ενημερωτι κά φυλλάδια. Ένα θύμα ανθρωποθυσίας ανακαλύφθηκε εδώ στις αρχές του 2000, χρονολογούμενο από τον τέταρτο αιώνα π.Χ. Το έχουν τώρα στο Μουσείο Ιστορίας και Πολιτισμού στο Κάρλσταντ». Η Ναταλί έγνεψε καταφατικά. «Ναι, το ξέρω αυτό…» «H Κόρη με τα Μύρτιλλα» την πληροφόρησε η Αγκνιέτα. «Μάλιστα» έκανε η Ναταλί. «Ναι, έτσι την ονόμασαν την κοπέλα που βρήκανε. Αλλά, μια και μιλάμε για τον βάλτο, ελπίζω να είσαι προσεκτική όταν βρί σκεσαι εκεί έξω. Σε κάποια σημεία το έδαφος είναι πολύ ελώδες και οι σανίδες είναι πραγματικά γλιστερές αυτή την εποχή. Όμως θα είσαι συνηθισμένη σ’ αυτά, υποθέτω». ∂ Το ξύλινο σπιτάκι λίγο πιο κάτω από το αρχοντικό είχε ένα υπνο δωμάτιο και μια κουζίνα. Η κουζίνα μόλις που χωρούσε έναν νεροχύτη χωρίς βρύση, μια μεγάλη μασίνα και μια τραπεζαρία με έναν καναπέ-κρεβάτι και δύο καρέκλες. Το υπνοδωμάτιο είχε ένα στρώμα πάνω σε μια απλή ξύλινη βάση, μια ντουλάπα για τα ρούχα, ένα γραφείο και δύο παλιές πολυθρόνες με ένα τραπεζά κι μπροστά στην πορσελάνινη ξυλόσομπα. Το φθινοπωρινό κρύο διαπερνούσε ακόμα και τους χοντρούς
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=