Ο ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΤΑΡΟΑ 185 του ’38 κράτησαν από τις 13 μέχρι τις 19 του μήνα. Ήταν μεγάλη η ανάγκη του κόσμου για εκτόνωση, η ανάμνηση του Μεγάλου Πολέμου ήταν ακόμη ζωντανή, σε λίγες εβδομάδες θα γιορτάζονταν τα είκοσι χρόνια από το τέλος του, οι επιζώντες από τα χαρακώματα δεν ήταν ακόμη σαράντα χρονών. Σε μερικές περιοχές της Γαλλίας είχε ξεκινήσει και πάλι η διανομή των μασκών αερίου. Τις πρώτες μέρες του Αυγούστου η θερμοκρασία στην πόλη θα φθάσει τους 42 βαθμούς. Όπως κάθε Αύγουστο, το Παρίσι είναι άλλη πόλη. Οι δρόμοι έχουν αδειάσει, μόνο σε μία μέρα 250 τρένα ασφυκτικά γεμάτα μεταφέρουν τους Παριζιάνους στις εξοχές, οι εργαζόμενοι επωφελούνται για δεύτερο καλοκαίρι της άδειας μετ’ αποδοχών που μαζί με την εργάσιμη εβδομάδα των 40 ωρών έχει καθιερώσει από το ’36 το Λαϊκό Μέτωπο, το οποίο έχει ακόμη τυπικά την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ουσιαστικά όμως έχει παραδώσει εδώ και λίγους μήνες την κυβέρνηση στον ριζοσπάστη πρωθυπουργό Νταλαντιέ και σε λίγους μήνες θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Το κύμα του λαϊκού ενθουσιασμού το καλοκαίρι του ’36 έχει κοπάσει, οι απεργίες όμως των λιμενεργατών της Μασσαλίας, των οικοδόμων του Παρισιού και άλλων εργατικών σωματείων, συχνά σκληρές, ξεσπούν μέσα στο καλοκαίρι και διαρκούν, με τη στήριξη κομμουνιστών και σοσιαλιστών που στηρίζουν ακόμη στο κοινοβούλιο την κυβέρνηση Νταλαντιέ, πράγματα τρομακτικά και απαράδεκτα για τον Υπότροφο της κυβέρνησης Μεταξά, όπως, μετανιωμένος, θα γράψει λίγα χρόνια αργότερα στη Μουν. Για τον Νίκο, σίγουρα όλα αυτά είναι πολιτισμικό σοκ. Και ξαφνικά… Μητσοτάκης Αλλά ας φύγουμε από την École, έτσι κι αλλιώς έχει κλείσει για το καλοκαίρι. Είπαμε, είναι κατακαλόκαιρο. Τουρίστες, Άγγλοι κυρίως, γεμίζουν τις καρέκλες των καφέ στα πεζοδρόμια. Οι εφη-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=