Ο ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΤΑΡΟΑ 183 Θα έρθει πόλεμος, Μαντλέν Λαβεντύρ, κι ευτυχώς δεν το ξέρεις. Μπορούμε να φανταστούμε ότι τις πρώτες ημέρες του στο Παρίσι ο Νίκος θα τις πέρασε στη Σχολή, τουλάχιστον μέχρι να κλείσει για το καλοκαίρι. Και σίγουρα θα παρατήρησε από το παράθυρό του την κοσμοσυρροή, τους δημοσιογράφους και φωτογράφους που μαζεύτηκαν εκεί στις 7 Ιουλίου και σίγουρα θα μπήκε κι αυτός στο Προαύλιο της Μουριάς, τον πιο ξακουστό υπαίθριο χώρο του συγκροτήματος, όπου οι μελλοντικοί συνάδελφοι και συναδέλφισσές του γιορτάζουν και ετοιμάζονται, σύμφωνα με την παράδοση της Μποζάρ, να ρίξουν μέσα στη λιμνούλα τη φετινή νικήτρια του Prix de Rome, του μεγαλύτερου βραβείου της Σχολής, που συνοδεύεται από μία υποτροφία στη Βίλα των Μεδίκων, στην Αιώνια πόλη. Αύριο, όλες οι εφημερίδες θα έχουν στα πρωτοσέλιδά τους τη φωτογραφία της Μαντλέν Λαβεντύρ, της πρώτης κοπέλας που κερδίζει το βραβείο μετά το 1924, χαρούμενης στα χέρια των συμφοιτητριών της προτού τη ρίξουν στη λιμνούλα του προαυλίου. Είναι 25 ετών, δυο χρόνια μικρότερη από τον Νίκο, και τον Δεκέμβριο θα φύγει για τη Ρώμη, όπου δεν θα μείνει ούτε έναν χρόνο. Θα αναγκασθεί να γυρίσει πίσω το φθινόπωρο του ’39, με την κήρυξη του πολέμου. Θα καταφύγει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Βρετάνης, πενήντα χιλιόμετρα από τη Νάντη. Για κάποιον λόγο άγνωστο σε εμάς, θα βρίσκεται εκεί, στη Νάντη, την 1η Ιουλίου του 1940. Θα τη χτυπήσει ένα γερμανικό φορτηγό. Θα πεθάνει λίγο αργότερα, δύο χρόνια παρά έξι ημέρες από κείνο το αξέχαστο πρωινό στο Προαύλιο της Μουριάς, στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι. Γιατί ο πόλεμος είναι εκεί. Μπορεί να μην έχει ξεσπάσει ακόμη, αλλά γρυλίζει σαν κακό σκυλί και το αφεντικό του μια του σφίγγει, μια του χαλαρώνει το λουρί. Ο πόλεμος δείχνει τα δό-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=