182 ΝΙΚΟΣ ΑΜΑΝΙΤΗΣ Η Βιλά Σερά, στο 14ο διαμέρισμα, είναι ένας από αυτούς τους τόπους που συναντάς μόνο στο Παρίσι. Ένας πεζόδρομος που ξεκινά από την οδό ντε λα Tομπ-Iσσουάρ και καταλήγει σε αδιέξοδο, 120 μέτρα μήκος όλος κι όλος, στρωμένος με παβέ, τους χαρακτηριστικούς κυβόλιθους πολλών παρισινών δρόμων. Δημιουργήθηκε ανάμεσα στα 1924 και 1926 με σκοπό να κατοικήσουν εκεί καλλιτέχνες και να δημιουργήσουν σε μικρά μονώροφα σπίτια και ατελιέ που χτίστηκαν από σπουδαίους αρχιτέκτονες της εποχής. Πολλά απ’ αυτά τα οικήματα έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά μνημεία και είναι γνωστοί οι διάσημοι ένοικοι τουλάχιστον σε είκοσι απ’ αυτά. Ας σταματήσουμε στο νούμερο 18 για λίγο: εκεί έμεινε από το 1934 ο Χένρυ Μίλλερ, εκεί έγραψε τον Τροπικό του Καρκίνου, εκεί έμεινε και η Αναΐς Νιν. Εκεί ήρθε κι έμεινε κατόπιν και ένας δικός μας, ο ζωγράφος Μάριος Πράσινος. Τα πράγματα της ζωής παίρνουν πολλές φορές τον δικό τους παράξενο δρόμο κι εγώ προσπαθώ συχνά εδώ μέσα, με τη βοήθεια του ανακτημένου χρόνου, να αποκαταστήσω συναντήσεις που κατά τύχη έγιναν ή που θα μπορούσαν να γίνουν, αλλά δεν έγιναν γιατί κάποιοι προχώρησαν δύο βήματα παραπάνω ή κάποιοι έφθασαν τρία λεπτά της ώρας αργότερα, και να φτιάξω ένα κομπολόι συμπτώσεων που είναι αδύνατον να το αντιληφθεί κανείς την ώρα που συμβαίνει. Μέχρι τη στιγμή που, καθοδηγούμενος από τις συμπτώσεις αλλά και με μπόλικη αυθαιρεσία, θα ανακαλύψω σβησμένες συνδετικές γραμμές και θα φανταστώ πιθανές ή απίθανες συναντήσεις, σχέσεις μεταξύ ανθρώπων που δεν συναντήθηκαν ποτέ αλλά συνυπήρξαν έντονα στις σκέψεις ενός τρίτου. Ας πούμε λοιπόν ότι κάπου εδώ συναντάμε τον Μάριο Πράσινο για πρώτη φορά. Γιατί θα τον ξαναβρούμε μπροστά μας, εκεί που δεν το περιμένουμε, το υπόσχομαι. Σύντομα θα μάθετε. Υπομονή, λέμε.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=