Ο ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΤΑΡΟΑ 181 Dimitriadis, 3 bis rue Jean Ferrandi Micheline Barataud, 74 Quai de Jemmapes Paris Xe ‒ Jardin du Luxembourg, 29 juillet ’38 Απάρτης, Villa Seurat ‒ Rue de la Τombe-Issoire Ο Dimitriadis είναι σίγουρα ο γλύπτης Κώστας Δημητριάδης, διευθυντής της ΑΣΚΤ από τότε που φοιτούσε ο Νίκος, κάτοικος Παρισιού μέχρι να τον καλέσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1930 για να κατευθύνει και να αναδιαμορφώσει τις ελληνικές εικαστικές τέχνες. Ο Δημητριάδης διατηρούσε το ατελιέ του στο Παρίσι και, όπως γράφει ο Νίκος με αφορμή τον θάνατό του το 1943, τον είχε συναντήσει εκεί, πιθανότατα μαζί με τη Μουν. Για τη Μισλίν Μπαρατώ, την οποία συνάντησε στους Κήπους του Λουξεμβούργου στις 29 Ιουλίου του 1938, το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι επιδίωξε να την ξαναδεί τον Ιανουάριο του 1946. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, θα την πούμε αργότερα. Κάθε πράγμα στην ώρα του. Η τελευταία διεύθυνση που έχει σημειώσει με διστακτικά γράμματα και ορθογραφικά λάθη είναι, προφανώς, του Θανάση Απάρτη. Δεν υπάρχει πουθενά κάποια ένδειξη ότι ο Μπαλόγιαννης γνώριζε από πριν τον σπουδαίο γλύπτη, άλλωστε ο Απάρτης ζούσε στο Παρίσι από το 1919, όμως τίποτε δεν μπορεί να αποκλείσει μια γνωριμία κατά τη διάρκεια παραμονής του στην Αθήνα. Πιθανό όμως να πρόκειται για σύσταση τρίτου. Έτσι κι αλλιώς, όπως γράφει ο Χρήστος Καπράλος στην αυτοβιογραφία του «εκείνη την εποχή όποιος καλλιτέχνης έφτανε στο Παρίσι έπρεπε να κάνει δυο επισκέψεις. Μια στον Απάρτη και μια στον Γαλάνη».* Ο δεύτερος έχει ίσως πολύ μοντέρνες ιδέες για τον Νίκο, οπότε ας τον ξεχάσουμε. * Χρήστος Καπράλος, Αυτοβιογραφία συμπληρωμένη από τη Σούλη Καπράλου, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2001, σ. 53.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=