180 ΝΙΚΟΣ ΑΜΑΝΙΤΗΣ του Προέδρου της Δημοκρατίας στο Σαιν-Κλου, τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα του Σαββατοκύριακου (9 νεκροί, 62 τραυματίες) και βέβαια την έναρξη του 32ου Ποδηλατικού γύρου της Γαλλίας. Σε μερικές εφημερίδες βρίσκεις έναν μικρό τίτλο με δηλώσεις του στρατηγού Γκαμλέν: «Η Γαλλία μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στον στρατό της». Είχε άραγε μια διεύθυνση στα χέρια του για τις πρώτες ημέρες στο Παρίσι ο Νίκος; Πού να κοιμήθηκε το πρώτο βράδυ; Στο δωμάτιο κάποιου φτηνού ξενοδοχείου από αυτά που υπάρχουν ακόμη γύρω από τους μεγάλους σιδηροδρομικούς σταθμούς της πόλης; Ή μήπως, καλά οργανωμένος, αφού πέρασε αρκετή ώρα να αποκρυπτογραφεί το πλάνο του μετρό, ανεβοκατέβηκε τις σκάλες σέρνοντας τη βαλίτσα του, χάθηκε στις στοές και τις αποβάθρες, κατέβηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε για να περπατήσει τα 280 μέτρα μέχρι τον αριθμό 24 της οδού Μποναπάρτ όπου ξέρουμε πως έμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του ’39, είκοσι μέτρα μακριά από την είσοδο της École des Beaux-Arts; Δυο τρεις διευθύνσεις από καιρό ορφανές Ό,τι και να συνέβη στις 4 του μηνός, μία βδομάδα μετά βρίσκεται στη Σχολή. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς: Το πιστοποιητικό εγγραφής του έχει σφραγίδα με ημερομηνία 11/7/1938. Ανάμεσα στα χαρτιά που είχε κρατήσει μέχρι το τέλος της ζωής του στην Αμερική, εκτός από το πιστοποιητικό εγγραφής του στην École υπάρχει και μια σκισμένη σελίδα τετραδίου που έχει, γραμμένα με αβέβαια γράμματα, δυο τρία ονόματα και κάποιες διευθύνσεις, ορφανές από καιρό: Μποζάρ. Η φοιτητική ταυτότητα του Νίκου.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=