178 ΝΙΚΟΣ ΑΜΑΝΙΤΗΣ ριεύσει τον τόπο, ότι τα περισσότερα κτίρια είναι σκορπισμένα μέσα στο πράσινο και ότι αρκεί να στρίψεις σε ένα δρομάκι για να βρεθείς μέσα σε κατάφυτα μονοπάτια, ή να πλευρίσεις ένα ποταμάκι που κυλάει ακόμη ήρεμα τα νερά του. Μερικές αγροικίες παρουσιάζονται ξαφνικά μπροστά σου, κάπου εκεί, λες, θα υπάρχει κι ένα σπίτι με μια φτελιά μπροστά του, έναν βάτο στον κήπο κι ένα κυπαρίσσι δίπλα του, ίσως και κάνα δυο καστανιές. 2. Στο Παρίσι, που δεν θέλει να ξέρει Ο Νίκος φθάνει στη Γαλλία, που προσπαθεί να αγνοήσει τα σύννεφα του πολέμου. Ένα πολύ γνωστό μας όνομα εμφανίζεται στα πρωτοσέλιδα των παρισινών εφημερίδων. Είναι άνοιξη του 2020. Στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στο Μεξικό, ο κόσμος είναι κλεισμένος σπίτι του, σε μια σχεδόν παγκόσμια καραντίνα. Μοναδική διέξοδος το παράθυρο του υπολογιστή. Από το Μεξικό η Ρέα μου στέλνει μέρα με τη μέρα στο One Drive ό,τι έχει αφήσει πίσω του ο Νίκος. Στην πλειονότητα, διοικητικά έγγραφα. Ανάμεσά τους το διαβατήριο της περιόδου 1938-1939, με τις σφραγίδες-ορόσημα αυτής που ίσως να υπήρξε η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής του: 1 Ιουλίου 1938. Αστυνομικός έλεγχος διαβατηρίου ‒ Πειραιεύς. Έξοδος. 2 Ιουλίου 1938. Συνοριακός Σταθμός Μπρίντεζι. Είσοδος στην Ιταλία. 4 Ιουλίου 1938. Bardonecchia, Ιταλία. Έξοδος. 4 Ιουλίου 1938. Γαλλικά Σύνορα. Σταθμός της Μοντάν (Σαβοΐα). Είσοδος. 28 Ιουλίου 1939. Γενικό προξενείο της Ελλάδας στο Παρίσι. Άδεια μετάβασης στην Ελλάδα (και πάνω από τη σφραγίδα, γραμμένο με το χέρι: Δωρεάν ως στρατευσίμου). 15 Αυγούστου 1939. Μασσαλία. Έξοδος. Α/Π Κάιρο Σίτυ.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=