170 ΝΙΚΟΣ ΑΜΑΝΙΤΗΣ η Ρέα και μου τα είχε στείλει από το Μεξικό, τον έφερναν ξανά στην επιφάνεια το φθινόπωρο του ’45, στο υπουργείο πάντα, να επιτυγχάνει την ανανέωση της διακοπείσας υποτροφίας του και ταυτόχρονα να παίρνει την υποτροφία του γαλλικού κράτους ως μουσειολόγος. Οι απορίες με κατέκλυσαν. Πώς ήταν δυνατόν ένας εαμίτης να παίρνει υποτροφία του ελληνικού κράτους τον Οκτώβριο του ’45 και ταυτόχρονα υποτροφία με το Ματαρόα για το Παρίσι, και μάλιστα ο υπουργός Παιδείας και ο Οκτάβιος Μερλιέ να στέλνουν ταυτόχρονα επιστολές στο υπουργείο Εσωτερικών για να διευκολύνουν την έκδοση του διαβατηρίου του; Όλες αυτές οι απορίες λύθηκαν αργότερα, όπως θα δούμε παρακάτω, αλλά δεν ήταν αυτό το ζήτημα που με απασχολούσε τη στιγμή που τον άφηνα να πανηγυρίζει την Απελευθέρωση ζωγραφίζοντας αφίσες στο ατελιέ του. Εκείνο που με απασχολούσε περισσότερο, που δεν με άφηνε να κοιμηθώ, ήταν αυτή η ημιτελής ερωτική ιστορία που τη διέκοψε άδοξα ο πόλεμος. Ήθελα να ζήσω έστω για λίγο το τέλος εποχής στο Παρίσι, το λυκόφως του Μεσοπολέμου, να φανταστώ τον έρωτα λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, γνωρίζοντας τη ματαιότητα των αισθημάτων, τους ανυποψίαστους αποχαιρετισμούς χωρίς αύριο, γιατί το αύριο θα ήταν αδυσώπητο. Εμείς τώρα το γνωρίζουμε το μέλλον όλων εκείνων των χαμένων εραστών γιατί έχει παρέλθει προ πολλού, εκείνοι όμως προσπαθούσαν να ξεχειλώσουν το παρόν, τραγουδώντας la fille du roi était à sa fenêtre καθώς γύριζαν χέρι χέρι από το μπάνιο τους στο ποτάμι και αγκαλιάζονταν κάτω από ένα κυπαρίσσι στα μέσα του Αυγούστου του 1939, μόλις 18-20 ημέρες πριν από την εισβολή στην Πολωνία. Αλλά ποια ήταν η Μουν; Ήταν ζωντανή στις 13 Οκτωβρίου του 1944; Ήταν παντρεμένη, όπως φοβόταν ο Νίκος; Είχε εξελιχθεί σε καλή ζωγράφο, όπως ήλπιζε ο Νίκος; Και όταν ο Νίκος επέστρεψε στο Παρίσι με την παρέα του Ματαρόα, την έψαξε όπως ορκιζόταν
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=