Α. ΤΗ ΜΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΨΑΧΝΩ 1. Η αρχή μιας σχεδόν αδύνατης αναζήτησης Απρίλιος 2020, χάνομαι σε χάρτες της νότιας γαλλικής επαρχίας. Μπαίνω σε ένα λεωφορείο στη Μασσαλία του 1936. Αρχίζω να ψάχνω τη Μουν. Βρισκόμαστε στα μέσα της πρώτης καραντίνας, μόλις έχω διαβάσει απνευστί το scroll κι αισθάνομαι ότι, όπως ο Νίκος έγραψε ένα ερωτικό γράμμα σχεδόν 40 μέτρων* για να αντέξει την Κατοχή, έτσι κι εγώ θα μπορούσα να αρπαχτώ από τα 27 μέτρα που έφτασαν ως τα χέρια μου, για να τα βγάλω πέρα με τον εγκλεισμό της πρώτης καραντίνας. Γιατί η ιστορία δεν μπορεί να τέλειωνε στις 13 Οκτωβρίου του 1944. Για εμένα, η ιστορία τότε άρχιζε. Κι επειδή ο χρόνος πάνω στο χαρτί είναι μόνο ένα παιχνίδι, ένα φιδάκι σαν αυτό που παίζαμε παιδιά με τις σκάλες που σε ανέβαζαν μπροστά και τα φίδια που σε γύριζαν πίσω, όπως μας έπαιξε κι ο Νίκος μέχρι τώρα, ας γυρίσουμε τέσσερις σελίδες πίσω κι ας βρεθούμε για λίγο πάλι στα 1944. Και τώρα τι; Τι συνέβη μετά τις 13 Οκτωβρίου 1944, αφότου ο Νίκος τύλιξε οριστικά το scroll, έφτιαξε την τελευταία αφίσα και βγήκε έξω από το ατελιέ του, δίπλα στο Στάδιο, εκεί που ακόμη λίμναζαν τα νερά του Ιλισού, πέρασε τη γέφυρα και τράβηξε προς το Σύνταγμα για να αναπνεύσει τον ελεύθερο αέρα της Αθήνας; Σε σχεδόν ενάμιση μήνα θα άρχιζαν τα Δεκεμβριανά, αλλά δεν είχα καμία πληροφορία για τον Νίκο εκείνης της περιόδου. Πίσω στο 2020, όσα έγγραφα είχε βρει στη σοφίτα η κόρη του * Είκοσι εφτά μέτρα αυτό που διαβάσαμε, συν άλλα δεκατρία το γράμμα του 1943 που λέει ότι καταστράφηκε. 169
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=