ÉRIC CHACOUR 14 – Ωραία, γιε μου, καλή επιλογή. Ήταν η μόνη επιλογή: δεν ήξερες τι ήταν το επάγγελμα του μηχανικού. Δεν είχε σημασία, ο γιος του θα γινόταν γιατρός όπως κι εκείνος. Δεν χρειαζόταν να επιχειρηματολογήσει παραπάνω. Τα δάχτυλα που μια μέρα θα σου μάθαιναν το μελλοντικό σου επάγγελμα συμπίεζαν με ένα πατητήρι τις πρώτες στάχτες της συζήτησής σας. Ενώ ο πατέρας σου άναβε ξανά την πίπα του, σε φανταζόσουν να φοράς τη λευκή ποδιά του, εκείνη που φορούσε στο ισόγειο του σπιτιού σας στο Ντόκι, που το είχε μετατρέψει σε ιατρείο. Ήσουν σε ηλικία που δεν είχες άλλα σχέδια πέρα από αυτά που αποφάσιζαν άλλοι για σένα· ήταν όμως πράγματι μόνο θέμα ηλικίας; Συνεχίσατε σιωπηλοί για το υπόλοιπο της βόλτας. Μοιάζατε και οι δύο χαμένοι στις σκέψεις σας. Μόλις τελείωσε ο καπνός, ο πατέρας σου κοίταξε το ρολόι τσέπης του, εκείνο που είχε χαραγμένα τα αρχικά του στο πίσω μέρος. Και τα δικά σου, όλως τυχαίως. Ήταν ώρα να επιστρέψετε. Έδειχνε πάντοτε την ώρα της επιστροφής όταν δεν είχε απομείνει ούτε ρουφηξιά. Αλάθητος συγχρονισμός ανάμεσα στην πίπα και στο ρολόι τσέπης. Το βράδυ, θα ανακοίνωνες στη μητέρα σου ότι μια μέρα θα γινόσουν γιατρός. Χωρίς συναίσθημα,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=