Η ΤΡΙΣΚΑΤΑΡΑΤΗ ΝΥΧΤΑ 13 ουλ Φίλντινγκ. «Τι γίνεται κει πέρα;» ρωτά κι αυτός, σαν την Άιρις. Από κάπου έξω από το κάστρο ακούγεται ένα δυνατό μπουμπουνητό. Αμέσως το βλέμμα του Σπάικ πετά στην Άιρις, η οποία κάτι ψιθυρίζει στο αυτί του Κόουλ. Ο Σπάικ σαν να στεναχωριέται. «Η Παρκ και η Κένεντι» επαναλαμβάνω δυνατά «τσακώνονται, για ακόμα μία φορά». «Από τότε που η Μπρουκ δολοφ… εμ…» Μόλις συνειδητοποιεί τι πάει να πει, ο Σπάικ με κοιτάζει. «Τώρα που η Μπρουκ δεν είναι πια εδώ, έχουν διαλυθεί τελείως, ε;» Ανασηκώνω αδιάφορα τους ώμους. Η Κένεντι προσπάθησε να με βάλει ξανά στη μικρή παρέα τους όταν η Άιρις κι εγώ ανακαλύψαμε το άτομο που ευθυνόταν για τον θάνατο της Μπρουκ, όμως εγώ δεν έκανα κέφι. Δεν έχω καμία όρεξη να μπλεχτώ σε ανούσια μελοδράματα του λυκείου και άλλωστε έχω την Άιρις. Μου φτάνει και μου περισσεύει. Για την ώρα, έστω. «Λες να τσακώνονται για…» αρχίζει να λέει ο Σπάικ, αλλά τότε τον διακόπτει μια γνώριμη φωνή και το στομάχι μου, το πιο προδοτικό απ’ όλα τα όργανά μου, πεταρίζει. «Μπλινί με χαβιάρι;» Γυρίζω προς τη φωνή. «Γεια σου, Ραφ». «Γεια σου, Άλις». Μου χαμογελά. «Γεια, Ραφ» τον χαιρετά και η Άιρις, παίρνει ένα μπλινί από τον δίσκο και το περιεργάζεται. «Εμ, τι στο καλό είναι αυτό;»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=