15 Το χλωμό πρόσωπο της μαμάς άστραφτε σχεδόν όσο και η σφαίρα. «Θα έχεις μια υπέροχη μέρα» μου ανακοίνωσε. «Η πρόβλεψή μου λέει…» Ένιωσα να ανατριχιάζω και μισόκλεισα τα μάτια. «Μια αχτίδα φωτός μέσα σε μια θάλασσα καταστροφής». Με κοίταξε χαρούμενη. «Λοιπόν; Πώς σου φάνηκε;» Δεν ήξερα τι να πω. Τα πράγματα ήταν χειρότερα από ό,τι φοβόμουν! Το καλύτερο θα ήταν να πάω κατευθείαν στο δωμάτιό μου και να περάσω την υπόλοιπη μέρα στο κρεβάτι. Που και αυτό ριψοκίνδυνο μου φαινόταν. «Μα δε χαίρεσαι καθόλου;» με ρώτησε η μαμά κάπως θιγμένη. «Με τι είναι το ερώτημα». Προσπάθησα να ηρεμήσω τον εαυτό μου: Πότε, το τελευταίο διάστημα, επιβεβαιώθηκε έστω και μία από τις προφητείες της μαμάς; Ακριβώς. Ποτέ. «Μα δεν άκουσες; Μια αχτίδα φωτός!» «Μέσα σε μια θάλασσα καταστροφής; Όχι ευχαριστώ, δε θα πάρω». Προσπάθησα να βρω τις κατάλληλες λέξεις. «Γιατί πρέπει οι προβλέψεις σου να είναι πάντα τόσο… τρομαχτικές;» «Ε, τώρα υπερβάλλεις!» Η μαμά σκέπασε πάλι με το μαντίλι τη σφαίρα, που εξακολουθούσε να λάμπει, πράγμα που δε φαινόταν και για τόσο καλό σημάδι. Έσκυψα και έπιασα αποφασιστικά την τσάντα μου. «Θα δούμε πώς θα πάει. ΑΝ δεν έρθει το τέλος του κόσμου, τέλος πάντων».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=