Μοντεσσόρι στο σπίτι με το παιδί (3-12 ετών)

Στη μνήμη του Ονογκόνο Σας ευχαριστώ, μπαμπά και μαμά, που μου δώσατε ρίζες για να στηριχτώ, που μου δώσατε φτερά και με ενθαρρύνατε να πετάξω. —Τζούνιφα Στη μαμά και στον μπαμπά Σας ευχαριστώ για όλη την υποστήριξη, την καλοσύνη και την αγάπη σας. Με όλη μου την ευγνωμοσύνη, —Σιμόν ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Χαλίλ Γκιμπράν (1883-1931) Και μια γυναίκα που κρατούσε ένα βρέφος στην αγκαλιά της είπε: Μίλησέ μας για τα παιδιά. Κι εκείνος είπε: Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της. Έρχονται στη ζωή μέσα από εσάς, αλλά όχι από εσάς, Και παρόλο που είναι μαζί σας, δεν σας ανήκουν. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας, Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, αλλά όχι την ψυχή τους, Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στον οίκο του αύριο, τον οποίο εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε ούτε στα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθείτε να γίνετε σαν αυτά, αλλά μην επιδιώκετε να τα κάνετε σαν εσάς. Γιατί η ζωή δεν προχωράει προς τα πίσω, ούτε παραμένει στο χθες. Εσείς είστε τα τόξα από τα οποία τα παιδιά σας εκτοξεύονται σαν βέλη ζωντανά. Ο τοξότης βλέπει τον στόχο στο μονοπάτι του απείρου και σας λυγίζει με τη δύναμή του, ώστε τα βέλη του να πάνε γρήγορα και μακριά. Ας είναι το λύγισμά σας στα χέρια του τοξότη ευτυχία. Γιατί εκείνος, όπως αγαπά το βέλος που πετάει, έτσι αγαπά και το τόξο που είναι σταθερό.