Μονοκερούπολη 2: Αερόστατα, λούνα παρκ και αξέχαστα γενέθλια
14 Όταν φτάνω σπίτι, λέω στους γονείς μου πό- σο της λείπουν της Παυλίνας οι δικοί της. «Τους βλέπει μόνο τρεις τέσσερις φορές τον χρόνο… Μα πώς μπορούν και ζουν έτσι; Αφού είναι οι γονείς της…» «Η κάθε οικογένεια βλέπει τη ζωή με διαφο- ρετικό χρώμα. Εσένα σ’ αρέσει πολύ το ροζ, ίσως όμως η οικογένεια της Παυλίνας να είναι πιο πολύ του μπλε ή του κίτρινου…» «Και δηλαδή, αν στους γονείς της αρέσει πιο πολύ το μπλε ή το κίτρινο, δεν τους λείπει;» «Σίγουρα, ξέρουν όμως ότι η Παυλίνα είναι πολύ καλά με τη γιαγιά της, κι αν όλοι είναι χα- ρούμενοι βλέποντας τη ζωή κίτρινη…» «Ναι, η γιαγιά της είναι απίθανη… Πάντα, όταν πάμε σπίτι τους, μας φτιάχνει μπισκότα με τέσσερις διαφορετικές σοκολάτες. Όχι όπως…» δείχνω τον πουρέ λαχανικών που έχω μπροστά μου στο πιάτο. «Αν ήταν ροζ, εντάξει, αλλά…»
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=