CALEB AZUMAH NELSON 14 ταία φορά που παραδοθήκαμε; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμασταν τόσο ανοιχτοί; Και προτού δοκιμάσουμε να απαντήσουμε, τα τύμπανα ξεκινούν, ξαφνικά και με σιγουριά. Ακολουθεί μια πυκνή μπασογραμμή, που φτάνει στην καρδιά των πραγμάτων. Ο πιανίστας παίζει μυστικές συγχορδίες από την ψυχή του. Και προτού τελειώσει η εισαγωγή, η χορωδία εμφανίζεται ως διά μαγείας στη σκηνή, και με ένα μικρόφωνο στα χέρια και ένα πλατύ χαμόγελο η ιερέας κατεβαίνει, τραγουδώντας την προσευχή: Ανταλλάσσω τις στεναχώριες μου, ανταλλάσσω την ντροπή μου.1 Τραγουδάει αυτά τα λόγια, ξέροντας πως αφού βρισκόμαστε σε αυτή την αίθουσα, μάλλον έχουμε γνωρίσει τη θλίψη, έχουμε γνωρίσει την ντροπή. Γνωρίζουμε τον θάνατο σε όλη του την αφθονία, αλλά παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τη ζωή μας. Και καθώς το μόνο πράγμα που μπορεί να λύσει τα περισσότερα από τα προβλήματά μας είναι ο χορός, μετατρέπουμε τον θρήνο μας σε κίνηση. Ξεφεύγουμε από τα όρια της σειράς, ξεχυνόμαστε στους διαδρόμους, πλησιάζουμε τον χώρο μπροστά από τη σκηνή, γλιστράμε μέσα. Βλέπω τον πατέρα μου, πιο μπροστά, ανάμεσα στο εκκλησίασμα, το σώμα του ελεύθερο, να σπαρταράει, χαλαρό. Ανεμίζει ένα μαντίλι στον αέρα, σαν φάρος, σαν να λέει, Είμαι εδώ. Χορεύει χωρίς
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=