17 μου έλεγε και πολλά πράγματα. Για την ακρίβεια, δε μου έλεγε τίποτα. Μπορεί αυτός ο Όλιβερ να ’ταν από τους τύπους που τα χάνουν όταν παίζουν μπροστά σε κόσμο. Απ’ αυτούς που την κρίσιμη στιγμή αρχίζουν να τρέμουν σαν το φύλλο. – Δεν ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, είπα. Σόρι, Γιάννα. Όχι. Δεν είχα καμία όρεξη να τριγυρίζω σαν την άδικη κατάρα σε λασπωμένα γήπεδα, την ώρα που ίσως στο σπίτι με περίμενε η πιο συναρπαστική υπόθεση της καριέρας μου. – Έεελα, Κλουζ! με παρακάλεσε. Κάν’ το για χάρη μου! Κι έβαλε τα χέρια της στους ώμους μου. Η Γιάννα με περνάει κάπου ένα κεφάλι, πρέπει να ξέρετε. Κι έτσι όπως
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=