CLAIRE LYNCH 16 ένα μικρό καρότσι, μια ιδανική μέση λύση, όπως πίστευε ανέκαθεν, αφού τα κανονικά καρότσια παραείναι μεγάλα και ένα καλάθι δεν του φτάνει. Ο Χέρον ψωνίζει οργανωμένα, τοποθετεί τα προϊόντα σε χωριστές τσάντες πολλαπλών χρήσεων, ανάλογα με το ντουλάπι της κουζίνας για το οποίο προορίζονται. Ποτέ δεν βάζει τα απορρυπαντικά μαζί με το ψωμί. Δεν βιάζεται, δεν ξεχνάει να πάρει γάλα, δεν πατικώνει τα σαλατικά με τ’ άλλα ψώνια. Ο Χέρον δεν είναι απ’ τους ανθρώπους που ενοχλούνται όταν κατά καιρούς αλλάζει η διαρρύθμιση του σουπερμάρκετ. Ίσα ίσα, σχεδόν το απολαμβάνει, η αναδιάταξη κάνει την αναζήτηση της μαρμελάδας πορτοκάλι να θυμίζει λίγο κυνήγι θησαυρού. Αν τον ρωτούσαν γιατί ψωνίζει με τον συγκεκριμένο τρόπο, δεν θα ’ξερε τι να πει· για κείνον, η μέθοδος μιλάει από μόνη της. Σπρώχνει το καροτσάκι του στην πιο απομακρυσμένη, την πιο ψυχρή γωνιά του σουπερμάρκετ. Τα κατεψυγμένα τα παίρνει πάντα τελευταία, για ευνόητους λόγους. Σήμερα, αποκλίνοντας σημαντικά από τη ρουτίνα του, ανοίγει το συρταρωτό γυάλινο καπάκι ενός καταψύκτη που του φτάνει ως τη μέση, στρώνει λίγο τις σακούλες με τις χαμογελαστές πατατοφατσούλες και ξαπλώνει πάνω τους. Το πρώτο που παρατηρεί δεν είναι το κρύο, είναι η μυρωδιά. Ακόμα και με το καπάκι μισάνοιχτο,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=