Μετανάστευση – 22 μύθοι και τι κρύβεται πίσω από αυτούς

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ 42 προς τις ΗΠΑ και τον Καναδά, από τη δεκαετία του 1950 τη θέση τους άρχισαν να παίρνουν οι Πορτορικανοί, οι Μεξικανοί, οι Κουβανοί, άλλοι Λατινοαμερικανοί και οι Ασιάτες (ειδικά Κορεάτες, Βιετναμέζοι, Φιλιππινέζοι, Ινδοί και Κινέζοι). Κι αυτό συνοδεύτηκε από μεγάλες αλλαγές στα μοτίβα μετανάστευσης σε άλλες περιοχές του κόσμου. Η Νότια Αμερική έπαψε να είναι προορισμός για Ευρωπαίους μετανάστες και τα μοτίβα αντιστράφηκαν, καθώς αυξήθηκε ραγδαία η μετανάστευση από τη Λατινική Αμερική προς τη Βόρεια Αμερική και αργότερα προς την Ευρώπη. Μια ακόμα μεγάλη αλλαγή στα μοτίβα της παγκόσμιας μετανάστευσης ήταν η άνοδος των μη δυτικών προορισμών για μετανάστευση. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980, οι ραγδαία αναπτυσσόμενες οικονομίες του Περσικού Κόλπου –όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ και το Κατάρ– αναδείχτηκαν ως προορισμοί για εκατομμύρια μεταναστών-εργατών από τη Μέση Ανατολή (ειδικά την Αίγυπτο) και τις φτωχότερες χώρες της Ασίας, όπως το Πακιστάν, η Ινδία και οι Φιλιππίνες, και σε μικρότερο βαθμό και από την Αφρική. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι Ασιάτες συγκεκριμένα έχουν περάσει στο στάδιο της παγκόσμιας μετανάστευσης, καθώς όλο και περισσότεροι Κινέζοι, Ινδοί, Φιλιππινέζοι και Ινδονήσιοι μεταναστεύουν σε προορισμούς σε όλο τον κόσμο. Εντός της Ανατολικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας, χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Σιγκαπούρη, η Μαλαισία και η Ταϊλάνδη έχουν γίνει προορισμοί για μετανάστες από φτωχότερες χώρες εντός και εκτός της ηπείρου, όπως είναι η Μιανμάρ, το Νεπάλ και το Ουζμπεκιστάν. Κατά τη δεκαετία του 1990, η Ρωσία αναδείχτηκε ως σημαντικός προορισμός για μετανάστες-εργάτες από πρώην σοβιετικές δημοκρατίες όπως η Ουκρανία, το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν.11 Τον τελευταίο μισό αιώνα, λοιπόν, τα μοτίβα της διεθνούς μετανάστευσης έχουν διέλθει από θεμελιώδεις μεταβολές. Με την εξαίρεση των χωρών παραδοσιακής μετανάστευσης όπως είναι ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία (όπου οι μετανάστες αντιστοιχούν περίπου στο 20%), ανάμεσα στο 10% με 15% των πληθυσμών των περισσότερων δυτικών χωρών –συμπεριλαμβάνονται οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και η Γαλλία– έχει γεννηθεί στο εξωτερικό. Αυτά τα επίπεδα

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=