ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΑΡΧΗ Δεν πρόκειται για το τέλος. Ξέρω ότι μπορεί να φαίνεται έτσι όταν τα χαρτιά έχουν υπογραφεί, έχει διευθετηθεί το ποιος θα ζει πού και ποια Σαββατοκύριακα στο εξής θα είναι «με παιδί» ή «χωρίς παιδί». Είναι εύκολο για αυτούς που χωρίζουν να σκέφτονται ότι όλο αυτό τελείωσε. Οι δύσκολες συζητήσεις έχουν γίνει, όλα τα πρακτικά έχουν τακτοποιηθεί και τα δάκρυα έχουν στεγνώσει. Είναι σαν να έχει κοπεί επιτέλους το αόρατο νήμα του τερματισμού, αυτή η γραμμή κάτω κάτω στο επίσημο έγγραφο όπου σας ζητήθηκε να υπογράψετε. Σαν να έχει μπει μια τελεία. Και μπροστά σας μεγάλες, λευκές σελίδες. Όμως, για το παιδί όλες αυτές οι τυπικότητες, οι υπογραφές, τα ποσοστά και οι συζητήσεις είναι μόνο χαρτιά και νούμερα που δεν έχουν καμιά σημασία. Δεν είναι το παιδί που χώρισε, αλλά οι γονείς, και για εκείνο το διαζύγιο δεν θα είναι ποτέ μια τελεία, ένα γεγονός που μπορεί να αφήσει πίσω του. «Όλα εντάξει» λέμε όταν μας ρωτάνε, «τα παιδιά το πήραν πολύ καλά». Όμως, στις κρίσεις της ζωής ποτέ δεν είναι όλα 11
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=