JASON REKULAK 28 έναν τεράστιο πλαστικό κάδο γεμάτο κηρομπογιές. «Σαν κι αυτόν;» «Ακριβώς!» Η Κάρολαϊν γελάει ανάλαφρα, με ευχαρίστηση. «Θα σου πω μια αστεία ιστορία: Όσο ζούσαμε στη Βαρκελώνη, δεν μπορούσαμε να πείσουμε τον Τέντι να πιάσει μολύβι στα χέρια του. Του αγοράσαμε μαρκαδόρους, δαχτυλομπογιές, νερομπογιές – δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για την τέχνη. Μόλις όμως γυρίσαμε στις ΗΠΑ; Και μπήκαμε σ’ αυτό το σπίτι; Να σου ξαφνικά ο Πάμπλο Πικάσο. Τώρα ζωγραφίζει σαν τρελός». Η Κάρολαϊν πάει στο τραπεζάκι και σηκώνει την επιφάνεια, και βλέπω τώρα ότι το έπιπλο έχει και χώρο αποθήκευσης. Βγάζει μια στοίβα με κόλες χαρτί, πάχους δύο τριών εκατοστών. «Ο σύζυγός μου με πειράζει που δεν πετάω τίποτα, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Θες να δεις;» «Βέβαια». Ο Τέντι, ακόμη ξαπλωμένος στο πάτωμα, έχει σταματήσει να κουνιέται. Το κορμί του όλο είναι σφιγμένο. Καταλαβαίνω ότι ακούει προσεκτικά, ότι έχει στρέψει όλη του την προσοχή στην αντίδρασή μου. «Α, το πρώτο είναι πολύ ωραίο» λέω στην Κάρολαϊν. «Άλογο είναι;» «Ναι, έτσι νομίζω». «Όχι, όχι, όχι» λέει ο Τέντι και πετάγεται από το πάτωμα για να έρθει πλάι μου. «Είναι μια κατσίκα, γιατί έχει κέρατα στο κεφάλι, βλέπεις; Και γένι. Τα άλογα δεν έχουν γένια». Και μετά γέρνει στην αγκαλιά μου και γυρίζει τη σελίδα, δείχνοντάς μου την επόμενη ζωγραφιά. «Κι αυτή είναι η ιτιά μπροστά;» «Ναι, βέβαια. Αν τη σκαρφαλώσεις, θα δεις μια φωλιά». Συνεχίζω να γυρίζω σελίδες και δεν περνάει πολλή ώρα μέχρι
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=