9 Sara Smile Με πέτυχε να τραγουδάω στον σκοπό κάποιου σαχλοτράγουδου. Ήταν το 2000, οπότε μπορεί να σκεφτεί κανείς άπειρα αδιάφορα χιτάκια: πιθανότατα κάποιο boy band, κάποια έφηβη με κοντό μπλουζάκι ή κανένας μυώδης τύπος που ακούγεται λες κι έχει βουλωμένη μύτη. Περίμενα το ποτό μου στο μπαρ, στην κοσμάρα μου· δεν είχα καν συνειδητοποιήσει ότι τραγουδούσα, μέχρι που έπιασα το χαμόγελό του με την άκρη του ματιού μου και ντράπηκα όσο δεν πάει – ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. «Άθλιο τραγούδι» του είπα προσπαθώντας να το παίξω άνετη. «Αλλά κολλητικό». Γνωριζόμασταν με εκείνον τον ακαθόριστο τρόπο που ξέρεις άτομα στο πανεπιστήμιο χωρίς να έχετε συστηθεί ή να έχετε μιλήσει ποτέ. Τζόι τον φώναζαν, όμως αποφάσισα επιτόπου ότι δεν του ταίριαζε το υποκοριστικό. Πρώτα απ’ όλα, ήταν πολύ ψηλός. Ακούμπησε τον αγκώνα του στο μπαρ και είπε: «Μπορεί όμως να είναι ποτέ πραγματικά άθλιο ένα κολλητικό τραγούδι, αν είναι πραγματικά κολλητικό;».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=