HOLLY BRICKLEY 20 σπαρακτικά ζωντανό. Ένιωσα ξαφνικά ένα πελώριο κενό ψηλά στο στήθος, σαν μια πόρτα μέσα μου να άνοιγε διάπλατα. Γλίστρησε στην άκρη του πάγκου και έγνεψε σε κάτι τύπους κοντά στην πόρτα, μετά στράφηκε πάλι σ’ εμένα. «Μπορώ να σου δείξω ένα τραγούδι που δουλεύω;» Ώστε ήταν μουσικός. Τις επόμενες μέρες θα προσπαθούσα να επεξεργαστώ αυτή την πληροφορία, θα ξανασκεφτόμουν όλη τη βραδιά και την κουβέντα μας υπό αυτό το πρίσμα, αλλά εκείνη τη στιγμή έμεινα απλώς αποσβολωμένη. Χωρίς να πω λέξη, έγραψα τη διεύθυνσή μου σε μια χαρτοπετσέτα και μετά τον είδα να σηκώνεται, να κουτουλάει κατά λάθος στο κρεμαστό φωτιστικό, να κουμπώνει ένα φθαρμένο ναυτικό παλτό. Εγώ παρέμεινα καθιστή. «Με ποιον ήρθες;» ρώτησε. «Α, με κάποιους που με ανέχονται» είπα. «Έφυγαν». «Έρχεσαι μαζί μας τότε;» «Μπα» είπα κι αμέσως κατάλαβα ότι χρειαζόμουν μια δικαιολογία. «Δεν κάνω παρέα με μουσικούς». «Και γιατί έτσι;» ρώτησε γελώντας, περπατώντας προς τα πίσω, προς την πόρτα. Γιατί με κάνουν να ζηλεύω αφόρητα. «Γιατί πάντα με απογοητεύουν» είπα, πράγμα που ήταν επίσης αλήθεια. Ύψωσε τη χαρτοπετσέτα σφιγμένη στη γροθιά του. «Αποδέχομαι την πρόκληση!» Έμεινα στο σεπαρέ ώσπου κάποιος μάζεψε τα άδεια ποτήρια και το αίσθημα της έκπληξης άρχισε να μετατρέ
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=