Κρατάς μυστικό; (Οδός Τρόμου)

10 Τρέχω ξυπόλυτη στην υγρή λάσπη, κάτω από τα χαμηλά, καταπράσινα κλαδιά των δέντρων. Φοβάμαι. Το ξέρω πως φοβάμαι. Πως έχω κάθε λόγο να φοβάμαι. Γιατί, όταν γυρίζω πίσω… όταν ρίχνω μια γρήγορη, τρε- μάμενη ματιά πίσω μου… ο λύκος είναι εκεί. Ο μαύρος λύκος των ονείρων μου. Γρυλίζει και μουγκρίζει καθώς τρέχει αθόρυβα πίσω μου. Χαμηλώνει το κεφάλι σαν να ετοιμάζεται για επίθεση. Η μαύρη γούνα στη ράχη του ορθώνεται. Και για άλλη μια φορά, βλέπω τα μάτια του. Μπλε σαν τα δικά μου. Ο μαύ- ρος λύκος έχει τα δικά μου μάτια. Έχω μαύρα μαλλιά και μπλε μάτια, κι ονειρεύομαι έναν λύκο με μαύρη γούνα και μπλε μάτια. Και λέω στον εαυτό μου μέσα στο όνειρο πως δεν είμαι τρελή. Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν εφιάλτες. Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν το ίδιο όνειρο ξανά και ξανά. Δεν ονειρεύονται όμως οι περισσότεροι άνθρωποι ζώα με τα δικά τους μάτια. Και γιατί με τρομάζει τόσο πολύ αυτό; Κοιμάμαι, κι όμως νιώθω την καρδιά μου να φτε- ρουγίζει σαν τρελή. Κοιτάζω τον λύκο. Τα μπλε μάτια μας συναντιούνται, μένουν ενωμένα. Η μακριά μουσούδα τρέμει. Παχύ, λευ- κό σάλιο αναβλύζει από τις άκρες του στόματός του. Ο μαύρος λύκος γυμνώνει τα δόντια, αφήνει ένα σιγανό, απειλητικό γρύλισμα από τα βάθη του λαιμού του και ακού- γεται σαν να πνίγεται, σαν να ξερνά κάποιος. Θέλω να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Τα μάτια του όμως με κρατούν, με παραλύουν.