Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή

10 ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ χώς θέσεις. Έχω κάτι μέσα μου ως θολή ανάμνηση και ως τύψη – αλ- λάζω συνεχώς θέση και στο θέμα αυτό. Αν δεν ήταν όνειρο, αν το θυμάσαι, δούλεψέ το στο μυαλό σου. Αν όμως το ξέχασες ή θέλεις να το ξεχάσεις, φρόντισε να το σκοτώσεις πρώτα, να σιγουρευτείς ότι είναι νεκρό, να του δώσεις και πολλές χα- ριστικές βολές και μετά να το θάψεις βαθιά. Το παρελθόν είναι εφτά- ψυχο, είναι σαν τον Ρασπούτιν: δεν πεθαίνει εύκολα. Ακόμα κι αν πιει το δηλητήριο με τις κούπες του κρασιού και φάει σωρό σφαίρες ταυτοχρόνως και ύστερα τον ρίξουν στο κρουσταλλιασμένο ποτάμι, αυτός εκεί, ανοιγοκλείνει τα μάτια και μας φοβερίζει. Προσοχή λοιπόν! Καταλαβαίνεις τι εννοώ, δεν χρειάζονται λε- πτομέρειες. Αλλά και τι νόημα έχουν πλέον…Εξάλλου, για να πούμε λεπτομέρειες (γι’ αυτό απέφυγα τη συνάντηση), πρέπει να παραμε- ρίσουμε με τα νύχια μας τα ερείπια τριάντα τριών χρόνων που έπε- σαν πάνω μας. Έπεσαν πάνω μας σαν ένας πύργος τριάντα τριών πατωμάτων κι εμείς κατοικούσαμε στο υπόγειο. Αδύνατο και ανώ- φελο. Ας μείνουμε εκεί. Αν υπήρχε νοσοκομείο στον Τρωικό πόλεμο – και μάλλον κάποια αντίσκηνα θα είχαν – , οι στρατιώτες εκεί θα έκαναν τα ίδια. Μου καταλογίζεις ότι είμαι ψεύτης και κλέφτης, αλλά διαισθάνο- μαι ότι δεν με κατηγορείς κατά βάθος γι’ αυτό. Τώρα όμως βρίσκομαι πάνω απ’ όλα αυτά! Πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι σε τόσο καλό δρόμο. Έχω τη λαχτάρα του φαντάρου όταν πηγαίνει στο υπασπιστή- ριο να πάρει το απολυτήριο. Τα ζητήματα της ζωής, Α., είναι τόσο σχετικά, μα τόσο σχετικά, ώστε είναι καθαρή βλακεία να βασανίζεται ο άνθρωπος και να πεθαίνει από εμμονές. Σου το δίνω με παράδειγ- μα: αν στην Κύπρο οδηγεί κάποιος στο αριστερό του δρόμου και σκο-