8 αφηγηθείς μια ιστορία μέσα από διαδοχικές εικόνες. Το κόμικ κρατά αυτή την ουσία γυμνή: εικόνα, χρόνος, κενό. Και μέσα σε αυτό το κενό βρίσκεται μεγάλο μέρος της μαγείας. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το κοινό στοιχείο ανάμεσα στα κόμικς που διάβαζα από παιδί, στο La Jetée στα storyboards και στις δικές μας σειρές: η πεποίθηση ότι μια εικόνα δεν χρειάζεται να τα εξηγεί όλα. Αρκεί να ανοίγει μια πόρτα. Τα υπόλοιπα τα κάνει η φαντασία του θεατή – ή, στην περίπτωση αυτού του βιβλίου, του αναγνώστη. Οι ιστορίες αυτές άλλωστε έχουν κάτι που ξεπερνά την εποχή στην οποία γεννήθηκαν. Πριν από είκοσι πέντε χρόνια, όταν προβλήθηκαν για πρώτη φορά αυτά τα επεισόδια, δεν μπορούσα να ξέρω πώς θα τα κοιτούσε ο χρόνος. Κάποιες ιστορίες μένουν επειδή ανήκουν στην εποχή τους· άλλες μένουν επειδή, με κάποιον τρόπο, καταφέρνουν να ξεφύγουν από αυτήν. Το ενδιαφέρον αυτού του βιβλίου είναι πως δεν επιχειρεί απλώς να ξαναφέρει εκείνες τις ιστορίες στο σήμερα. Τις περνά μέσα από ένα καινούργιο βλέμμα, μια διαφορετική γενιά δημιουργών, που έχει τις δικές της εικόνες, τις δικές της αναφορές, τους δικούς της φόβους και τις δικές της εμμονές. Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια ιστορία: να μην τελειώνει όταν τελειώνει η αρχική της αφήγηση. Να περνά από άνθρωπο σε άνθρωπο, από εποχή σε εποχή, από μέσο σε μέσο. Σήμερα έρχεται μια νέα γενιά για να τους δώσει ένα καινούργιο βλέμμα. Για να ξανακοιτάξει ιστορίες που έγιναν, που γίνονται και που θα γίνονται στο μέλλον. Ιστορίες που ειπώθηκαν, λέγονται και θα λέγονται. Γιατί ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό κάθε πραγματικής ιστορίας: να μπορεί να αλλάζει πρόσωπο χωρίς να χάνει την ψυχή της.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=