12 Όλγα τέτοια ώρα είναι αγκαλιά με το μαξιλάρι της και βλέπει όνειρα. – Καλησπέρα! φώναξα. Πίσω από το κατεβασμένο ρολό φάνηκε στο παραθυράκι το κεφάλι της Όλγας. – Α! Εσείς είσαστε! Μια στιγμή, βγαίνω! – Τι έπαθες; ρώτησα την πιο παλιά και πιο καλή μου φίλη, όταν στάθηκε μπροστά μας. Τα μάγουλά της γυάλιζαν, το μέτωπό της ήταν ιδρωμένο. – Τι εννοείς; με ρώτησε, αντί να μου απαντήσει. – Ποτέ δε μένεις τόσο αργά στο περίπτερο, της απάντησα. – Αύριο θα ’ρθει κά-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=