Κλήση αφύπνισης

Αγαπητέ Λούκας, Έχω να σου εξομολογηθώ κάτι, και είμαι κάπως νευρική γι ’ αυτό, οπότε σ ’ το γράφω σε χριστουγεννιάτικη κάρτα. (Καλά Χριστούγεννα, παρεμπι- πτόντως.) Κάθε φορά που συναντιόμαστε στο ξενοδοχείο, συμβαίνει κάτι παράξενο. Ανάβω. Τρέμω.Λέω περίεργα πράγματα, όπως «Καλήν σας ημέραν!», και ξεχνάω για ποιο πράγμα μιλάω με τον επισκέπτη, και κοιτάζω εσένα αντί να κοιτάζω με ποια από τις προσθήκες τουΜπάρτι στο μενού θα διαφωνήσει ο Αρτζούν σήμερα. Συνήθως δεν είμαι το είδος του ανθρώπου που ξεμυαλίζεται. Είμαι περισ- σότερο βραδυφλεγής τύπος, με ζεστή και φιλική καρδιά. Και ΔΕΝ χάνω τα μυαλά μου για έναν άντρα – δεν το έχω πάθει ποτέ.Αλλά όταν σε κοιτάζω… αναστατώνομαι. Και αναρωτιέμαι, όταν κι εσύ με κοιτάς, αν ίσως νιώθεις το ίδιο. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να πεις κάτι. Αλλά η φίλη μου η Τζεμ μού επισή- μανε ότι μπορεί απλώς να νομίζεις ότι δεν είμαι διαθέσιμη, ή ότι ίσως δεν είσαι καλός στο να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, ή ότι ίσως πρέπει απλώς να φερθώ σαν αληθινή γυναίκα και να κάνω την πρώτη κίνηση. Εδώ είμαι, λοιπόν. Ανοίγω τη ζεστή και φιλική καρδιά μου και λέω: Μου αρέσεις. Πολύ. Αν αισθάνεσαι το ίδιο, έλα να με βρεις κάτω από το γκι στις 8 μ.μ. Θα φοράω ροζ φόρεμα. Επίσης, είμαι η Ίζι η ρεσεψιονίστ. Δεν ξέρω γιατί το είπα αυτό με το ροζ φόρεμα. Θα σταματήσω να γράφω τώρα, γιατί…μου τελείωσε ο χώρος. Και η αξιοπρέπεια. Τα λέμε στις 8; Ίζι xxx