ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΚΑΙ ΦΡΑΝΚΕNΣΤΑΪΝ 23 τους, που κατουρούσαν δίπλα δίπλα σ’ έναν τοίχο μέσα σε συντροφική, άνετη σιωπή. Ο Φρανκ πρότεινε το χέρι του στην Κλίο καθώς εκείνη πηδούσε πάνω από τα δίδυμα ρυάκια των ούρων. Κούνησε αποδοκιμαστικά το κεφάλι της. «Άντρες!» Άφησε για λίγο το χέρι της στο δικό του κι έπειτα το τράβηξε για να ψάξει στην τσάντα της. «Και για πες…» είπε ο Φρανκ. «Έχεις κάποιον συγκεκριμένο με τον οποίο… εεε… φτάνεις σ’ αυτούς τους οργασμούς;» Ο Φρανκ είχε προσπαθήσει να δώσει στη φωνή του τον τόνο της φιλικής περιέργειας, φοβήθηκε όμως ότι τελικά ακούστηκε περισσότερο σαν ανήσυχος σύμβουλος σε κλινική σεξουαλικής υγείας. «Και τους κλειτοριδικούς και τους κολπικούς;» τον πείραξε η Κλίο. Ο Φρανκ καθάρισε τον λαιμό του. «Ναι… αυτούς». Η Κλίο τού έριξε μια πονηρή λοξή ματιά. «Για την ώρα μόνο τον εαυτό μου». Το πρόσωπό του φωτίστηκε από ένα ακούσιο χαμόγελο. Εκείνη γέλασε. «Σ’ αρέσει, βλέπω, αυτή η ιδέα, ε; Κι εσύ; Δεν υποτίθεται πως όλοι στην ηλικία σου είναι παντρεμένοι;» «Όχι, αυτόν τον νόμο τον άλλαξαν» είπε ο Φρανκ. «Τώρα είναι προαιρετικό». «Δόξα τω Θεώ» είπε η Κλίο κι άναψε τσιγάρο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=