EDUARDO GALEANO 20 πετεύουν από τον βράχο και πετούν; Πώς τα κατάφεραν εκείνοι…; Ή μήπως εκείνες; Η βλάστηση της Σαχάρας Στο Τασιλί της Αλγερίας και σε άλλες περιοχές της Σαχάρας, βλέπουμε μια ζωγραφική των σπηλαίων, ηλικίας περίπου έξι χιλιάδων χρόνων, με στιλιζαρισμένες φιγούρες από αγελάδες, ταύρους, αντιλόπες, καμηλοπαρδάλεις, ρινόκερους, ελέφαντες… Ήταν δημιούργημα της φαντασίας τους εκείνα τα ζώα; Ή μήπως έπιναν άμμο οι κάτοικοι της ερήμου; Και τι έτρωγαν; Πέτρες; Η τέχνη μάς διηγείται ότι η έρημος δεν ήταν έρημος. Οι λίμνες της έμοιαζαν με θάλασσες, και οι κοιλάδες της έδιναν τροφή στα ζώα, που αργότερα αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν νότια, αναζητώντας τη χαμένη βλάστηση. Πώς τα καταφέραμε; Ήσουν το στόμα ή η τροφή, ο κυνηγός ή το θήραμα. Είτε το ένα είτε το άλλο. Ήμασταν άξιοι περιφρόνησης ή απλώς για λύπηση. Στην εχθρική φύση, κανείς δεν μας σεβόταν και κανείς δεν μας φοβόταν. Η νύχτα και η ζούγκλα μας τρόμαζαν. Ήμασταν τα πιο ευάλωτα ζώα της γης, άχρηστα κουτάβια, ενήλικες μηδαμινής αξίας, χωρίς νύχια, χωρίς μεγάλους κυνόδοντες, γρήγορα πόδια ή δυνατή όσφρηση. Τα πρώτα μας βήματα χάνονται στην ομίχλη. Απ’ ό,τι φαίνεται, το μόνο που κάναμε ήταν να σπάμε πέτρες και να χτυπιόμαστε με ρόπαλα. Αναρωτιέται όμως κανείς: μήπως καταφέραμε να επιβιώσουμε, όταν η επιβίωση ήταν κάτι το ακατόρθωτο, επειδή μπορέσαμε να αμυνθούμε όλοι μαζί και να μοιραστούμε την τροφή μας; Η σημερινή ανθρωπότητα, η κοινωνία του ο σώζων εαυτόν σωθήτω και ο καθένας
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=