Μέσα στους καθρέφτες βρίσκεται πολύς κόσμος. Οι αόρατοι μας βλέπουν. Οι ξεχασμένοι μας θυμούνται. Όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας, τους βλέπουμε. Όταν φεύγουμε, φεύγουν, άραγε, κι αυτοί; Είμαστε παιδιά του πόθου Η ζωή ήταν δίχως όνομα, δίχως μνήμη, μονάχη. Είχε χέρια, αλλά δεν είχε ποιον να ακουμπήσει. Είχε στόμα, αλλά δεν είχε με ποιον να μιλήσει. Η ζωή ήταν μία, άρα καμία. Τότε ο πόθος έριξε με το τόξο του. Το βέλος του πόθου έκοψε τη ζωή στη μέση, και η ζωή έγινε δύο. Οι δυο τους βρέθηκαν ο ένας απέναντι στον άλλον και γέλασαν. Εκείνο το κοίταγμα, εκείνο το άγγιγμα, τους έκανε να γελούν. Χαρμόσυνη οδοιπορία Ήταν ο Αδάμ και η Εύα μαύροι; Το ανθρώπινο ταξίδι πάνω στη γη άρχισε στην Αφρική. Αποκεί ξεκίνησαν να κατακτήσουν τον πλανήτη οι πρόγονοί μας. Διαφορετικοί δρόμοι δημιούργησαν διαφορετικούς προορισμούς, και ο ήλιος ανέλαβε να μοιράσει τα χρώματα. Τώρα οι γυναίκες και οι άντρες, το ουράνιο τόξο της γης, είμαστε περισσότερα χρώματα απ’ ό,τι το ίδιο το ουράνιο τόξο. Όμως είμαστε όλοι Αφρικανοί μετανάστες. Ακόμα και οι πιο λευκοί απ’ τους λευκούς κατάγονται από την Αφρική. Ίσως αρνούμαστε να θυμόμαστε την κοινή μας καταγωγή γιατί ο
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=