HWANG BO-REUM 12 Μόλις άρχισαν να ακούγονται τα «μπιπ» από τον κωδικό που πληκτρολογούσε η Γιόνγκτζου, εκείνος απέστρεψε το βλέμμα του και μόνο όταν άκουσε την πόρτα να ανοίγει ξαναγύρισε προς το μέρος της. Το πρόσωπό του χαλάρωσε μόλις είδε από τη χαραμάδα το εσωτερικό του βιβλιοπωλείου. Η Γιόνγκτζου άνοιξε διάπλατα την πόρτα και γύρισε να τον κοιτάξει. «Θα μυρίζει λίγο – από την κλεισούρα της νύχτας και τα βιβλία. Αν δεν σας ενοχλεί η μυρωδιά, περάστε». Ο άντρας πισωπάτησε, κουνώντας τα χέρια του. «Όχι, όχι, δεν πειράζει. Δεν θέλω να σας γίνομαι βάρος, ιδίως εκτός ωραρίου. Θα περάσω ξανά κάποια άλλη στιγμή. Πω πω, δεν κάνει απίστευτη ζέστη σήμερα;» Εκείνη χαμογέλασε με τη διακριτικότητά του και δεν επέμεινε. «Ιούνιος είναι μόνο και ήδη βράζει ο τόπος» του απάντησε ενώ οι ακτίνες του ήλιου της ζέσταιναν το χέρι. Η Γιόνγκτζου κοντοστάθηκε για λίγο δίπλα στην πόρτα, παρακολουθώντας τη μορφή του να ξεμακραίνει κι έπειτα γύρισε ξανά στο βιβλιοπωλείο. Με το που μπήκε, χαλάρωσε, σαν το σώμα και οι αισθήσεις της να παραδίδονταν στη θαλπωρή και στην παρηγοριά της επιστροφής στον χώρο εργασίας της. Παλιότερα ζούσε τη ζωή της σύμφωνα με μάντρα όπως πάθος και δύναμη της θέλησης, λες και αν εντύπωνε τις λέξεις αυτές στο μυαλό της, θα έδιναν ως διά μαγείας νόημα στη ζωή της. Αλλά μια μέρα συνειδητοποίησε ότι ένιωθε σαν να στρίμωχνε η ίδια τον εαυτό της στη γωνία και αποφάσισε να μην αφήσει ποτέ ξανά αυτές τις λέξεις να της υπαγορεύουν τι θα κάνει στη ζωή της. Κι έτσι,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=