31 Οδίστο Δεν ξέρω γιατί, αλλά το νιώθω. Ξέρω πως μια μέρα, που δεν αργεί, θα χρειαστεί να φύγω. Το είδα στον ύπνο μου. Θα είναι μια μέρα με καταχνιά και αντάρα και αίμα. Με είδα να πέφτω και να χώνω τα χέρια μου σε άλλη γη. Ελπίζω να μη χρειαστεί η Μαρία να κάψει τα ρούχα μου. Αχ, περιβόλι μου, πώς να σ’ αποχωριστώ! Αν είχα το προνόμιο, όπως οι άρχοντες, να σου μιλήσω με τα λόγια των βιβλίων… Μα εμείς οι χωριάτες δεν κατέχουμε από γράμματα, μόνο σκάβουμε, οι πιο πολλοί ακόμα και τον ίδιο μας τον λάκκο. Μην πάρεις, γη μου, άλλη ψυχή! Μην αφήσεις το παιδί μου να χαθεί!
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=