Καθώς τα γράφω αυτά τώρα, συνειδητοποιώ ότι ακόμα κι εκείνη την πρώτη μέρα είχα γλιστρήσει σε μια τρύπα στο χώμα, ότι έπεφτα σε έναν τόπο όπου δεν είχα ξαναπάει. Ένα πρωί, η Σόφι ξύπνησε και κατάλαβε ότι ο Φάνσοου δεν θα ξαναγυρνούσε. Ήταν μια ξαφνική, απόλυτη αλήθεια. Έκλαιγε μια βδομάδα, θρηνώντας τον Φάνσοου σαν να ήταν νεκρός. Όταν τα δάκρυα σταμάτησαν, ένιωθε αμετανόητη. Ο Φάνσοου της είχε δοθεί για κάποια χρόνια, αποφάσισε, κι αυτό ήταν όλο. Τώρα είχε να σκεφτεί το παιδί. Τίποτε άλλο δεν είχε σημασία. 268
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=