ΠΑνω απΟ Ολα, αυτΟ που Αρεσε στον Κουιν ηταν να περπατΑ. Η ΝΕα ΥΟρκη ηταν Ενας λαβυρινθος Απειρων βημΑτων… …κι Οσο μακριΑ κι αν Εφτανε, του Εδινε πΑντα την αισθηση Οτι ειχε χαθει. Ολοι οι τΟποι εξισωνονταν, και στους καλυτερους περιπΑτους του, μπορουσε να νιωθει Οτι δεν βρισκΟταν πουθενΑ. …και δεν σκΟπευε να την ξαναφησει ΠοτΕ. Παραδινοντας τον εαυτΟ του στους δρΟμους, καταντωντας Ενας οφθαλμΟς, μπορουσε να ξεφυγει απΟ τις σκΕψεις. Η ΝΕα ΥΟρκη ηταν το πουθενΑ που ειχε χτισει ολΟγυρΑ του… ΚΑθε φορΑ που Εβγαινε για περιπατο, Ενιωθε Οτι Αφηνε πισω του τον εαυτΟ του. ΑυτΟ ηταν Ο,τι ζητουσε Ολο κι Ολο: να μην ειναι πουθενΑ. 10
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=