Η τριλογία της Νέας Υόρκης

Η Τ Ρ Ι Λ Ο Γ Ι Α Τ Η Σ Ν Ε Α Σ Υ Ο Ρ Κ Η Σ 14 για τον σκοπό αυτό ο Κουίν είχε νοικιάσει μια θυρίδα. Το ίδιο ίσχυε και για τον εκδότη, ο οποίος πλήρωνε μέσω του ατζέντη όλες τις αμοιβές, τα χρηματικά ποσά και τα συγγραφικά δικαιώ­ ματα στον Κουίν. Ποτέ κανένα βιβλίο του Γουίλιαμ Γουίλσον δεν περιείχε φωτογραφία ή βιογραφικό σημείωμα του συγγρα­ φέα. Ο Γουίλιαμ Γουίλσον δεν καταγράφηκε ποτέ σε κανένα ευρετήριο συγγραφέων, δεν έδινε συνεντεύξεις και σ’ όλα τα γράμματα που δεχόταν απαντούσε η γραμματέας του ατζέντη. Απ’ ό,τι μπορούσε να πει ο Κουίν, κανείς δεν γνώριζε το μυ­ στικό του. Στην αρχή, όταν οι φίλοι του έμαθαν ότι είχε παρα­ τήσει το γράψιμο, τον ρώτησαν πώς σχεδίαζε να ζήσει. Εκείνος είπε σε όλους το ίδιο πράγμα: ότι είχε κληρονομήσει ένα κατα­ πίστευμα από τη γυναίκα του. Η αλήθεια όμως ήταν ότι η γυ­ ναίκα του δεν είχε ποτέ λεφτά. Αλήθεια ήταν επίσης ότι ούτε φίλους είχε εδώ και καιρό. Τώρα πια είχαν περάσει πάνω από πέντε χρόνια. Δεν πολυ­ σκεφτόταν πια τον γιο του και μόλις πρόσφατα ξεκρέμασε από τον τοίχο τη φωτογραφία της γυναίκας του. Μια φορά στο τόσο ένιωθε ξαφνικά όπως τότε που κρατούσε στην αγκαλιά του το τρίχρονο αγοράκι. Αυτό όμως δεν ήταν ακριβώς σκέψη · ούτε καν ανάμνηση δεν ήταν. Ήταν μια σωματική αίσθηση, ένα απο­ τύπωμα του παρελθόντος που απέμεινε στο κορμί του και εκεί­ νος δεν είχε τον παραμικρό έλεγχο πάνω του. Αυτές οι στιγμές έρχονταν όλο και πιο σπάνια τώρα και, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους, τα πράγματα έδειχναν ν’ αλλάζουν γι’ αυτόν. Δεν ευχόταν πια να είχε πεθάνει. Την ίδια στιγμή, δεν μπορείς να πεις ότι χαιρόταν που ήταν ζωντανός. Τουλάχιστον όμως δεν αγανακτούσε γι’ αυτό. Ήταν ζωντανός και η επιμονή αυτού του γεγονότος άρχιζε σιγά σιγά να τον γοητεύει∙ σαν να είχε καταφέ­ ρει να επιζήσει του εαυτού του, σαν να ζούσε κατά κάποιον τρόπο μια μεταθανάτια ζωή. Δεν κοιμόταν πια με τη λάμπα