Η Ρουμπίνη των δασών

17 Το κορίτσι που κλείνεται στο δωμάτιο μου τη σπάει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ , τελικά. «Σμαράγδα, να κλείνεις το καπάκι της οδο- ντόπαστας, γιατί ξεραίνεται». «Σμαράγδα, μην αφήνεις φαγητό στο πιάτο. Άλλοι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε!» Τα λέει αυτά σ’ εμένα! Λες και δεν έχω δει πό- σες φορές έφτυνε τα φασολάκια της μαμάς στη χαρτοπετσέτα. Και πόσες φορές κάηκε το γάλα εξαιτίας της. Και πόσες παράτησε ανοιχτό τοφως στο μπάνιο. Είπαμε, μεγάλη αδελφή. Όχι να μου το παίζει και μαμά νούμερο δύο. Όλα κι όλα. Να μην πω και για το κόλλημα με τον καθρέ- φτη! Κάθε λίγο και λιγάκι καθρεφτίζεται. Ούτε η μητριά της Χιονάτης δεν έκανε έτσι. Στέκομαι κι εγώ δίπλα της. Τυχαία δηλαδή. Κάνω πως θέλω να φτιάξω τα κοτσίδια μου. Να τσεκάρω τα σιδεράκια μου. Να δοκιμάσω την καινούρια μου στέκα. Μια σταλιά φαίνομαι κοντά της. Ψή- λωσε πολύ. «Σου φυτρώνει και τρίχες ο καφές;» ρώτησα την αδελφή μου μια μέρα. «Οι μασχάλες σου μοιάζουν με θαμνάκια. Κι ευωδιάζουν σαν τις μασχαλιές!»

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=