Η προφητεία του Ιουλίου Βερν

15 ξετυλίγει μία από τις καραμέλες μου –κόκκινη, φυσι- κά– και τη βάζει στο στόμα του. Λες και ξέρει ότι οι κόκκινες είναι οι αγαπημένες μου. Μακάρι να είχα κάτι να του πετάξω, αλλά έχω μόνο τη σανίδα μου και δεν υπάρχει περίπτωση να δώσω οτιδήποτε άλλο δικό μου σ’ εκείνον τον καραγκιόζη. Με το που κατεβαίνω στην άσφαλτο, ο οδηγός ενός Peugeot κολλάει το χέρι στην κόρνα και φρενάρει από- τομα μπροστά μου. Ρίχνω ένα σάλτο από τη σανίδα μου, που όμως συνεχίζει να τσουλάει κάτω από τις μπροστινές ρόδες του αυτοκινήτου. Ο οδηγός μού φω- νάζει κάτι – τα γαλλικά μου δε βοηθάνε, αλλά καταλα- βαίνω ότι με βρίζει. Πατάω πάνω στο καπό του και μ’ ένα σάλτο κατεβαίνω από την άλλη και προσγειώνομαι πάνω στη σανίδα μου. Ο οδηγός υψώνει το μεσαίο του δάχτυλο. Αυτή τη χειρονομία την καταλαβαίνω. Αλλά πώς είναι δυνατόν να θύμωσε; Δεν είδε τι απίθανο κόλ- πο έκανα μόλις τώρα; Το παιδί θα πρέπει να συνειδητοποιεί ότι κακώς σταμάτησε για να φάει την καραμέλα μου, γιατί όταν με βλέπει να έρχομαι, κάνει μεταβολή και αρχίζει να τρέχει προς έναν δρόμο γεμάτο μικρομάγαζα. Κοντεύω να τον φτάσω. Λίγο ακόμα και θα μπορέσω να τον αρπάξω από την μπλούζα του. Απλώνω το χέρι μου. Μόνο που τότε ορ- θώνεται ξαφνικά μπροστά μου ένα τείχος από κολλώ- δη χυλό δημητριακών. Όχι κυριολεκτικά. Απλά νιώθω

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=