Η προφητεία του Ιουλίου Βερν

13 Αλλά δε γίνεται να κόψω ταχύτητα. Πρέπει να πάρω πίσω το σακίδιό μου. Και να μετρήσω τις καραμέλες μου για να βεβαιωθώ ότι εκείνο το παιδί δεν έφαγε καμία. Τον εντοπίζω. Έχει ξανθά σγουρά μαλλιά και είναι γύρω στα δέκα. Φοράει κόκκινη κοντομάνικη μπλούζα μέχρι τα γόνατα και χαχόλικο παντελόνι, αλλά όχι από στιλ. Στο κεφάλι του έχει ένα παμπάλαιο παλιομοδίτι- κο καπέλο, λες και παίζει σε σχολική παράσταση όπου υποδύεται τον ήρωα που είναι αναγκασμένος να που- λάει πράγματα στον δρόμο. Για μια στιγμή κοντοστέ- κεται και γυρίζει πίσω να τσεκάρει πού βρίσκομαι. Έχουμε πια κατέβει από τη γέφυρα και βρισκόμαστε στην αποβάθρα Κε Μπρανλί, που για κάποιον λόγο έχει ακόμα περισσότερη κίνηση από πεζούς και οχή- ματα. Το βρομόπαιδο προλαβαίνει να περάσει απέ- ναντι μια στιγμή προτού ανάψει το πράσινο για τα αυτοκίνητα και τα σκουτεράκια. Τα αυτοκίνητα των Γάλλων είναι μικρότερα από αυτά που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ, αλλά αντισταθμίζουν τη διαφορά στο μέγε- θος με την ταχύτητα – τρέχουν σαν τρελοί, περισσότε- ρο απ’ οποιονδήποτε οδηγό στο Κονέκτικατ. Επίσης, κορνάρουν σαν μανιακοί. Αναγκάζομαι να πηδήξω πίσω στο πεζοδρόμιο καθώς μια βέσπα παραλίγο να με κόψει στη μέση. Το κλεφτρόνι θα πρέπει να καμαρώνει για τον εαυ- τό του, γιατί τον βλέπω σταματημένο στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Με κοιτάζει χαμογελαστός ενώ

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=