Η ωραία της ημέρας

Η ΩΡΑΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ | 23 χελική σβελτάδα. Φίλησε το χέρι της Ρενέ και μετά της φίλης της – χειροφίλημα διαρκείας. Το άγγιγμα των χειλιών του ενόχλησε τη Σεβερίν, η οποία το θεώρησε διφορούμενο. Κα­ θώς ο Ισόν ίσιωνε το κορμί του, εκείνη τον κοίταξε κατάφατσα. Αυτός δέχτηκε το διερευνητικό βλέμμα της, χωρίς την παρα­ μικρή σύσπαση στο ισχνό του πρόσωπο. – Έρχομαι απ’ το παγοδρόμιο, είπε. – Σας θαύμασαν οι πάντες δηλαδή; ρώτησε η Ρενέ. – Όχι, όχι. Δυο τρεις γύρους έκανα, γιατί είχε συνωστισμό. Προτίμησα να κοιτάζω τους άλλους – είναι αρκετά ευχάριστο όταν έχεις μπροστά σου επιδέξιους παγοδρόμους. Μου φέρ­ νουν στον νου μια άλγεβρα αγγελική. Η φωνή του, που ερχόταν σε αντίθεση με την κούραση και την ακινησία των χαρακτηριστικών του, ήταν ξαναμμένη, πλούσια σε αποχρώσεις και προικισμένη με μια αλλόκοτα συναρπαστική μουσικότητα. Τη χρησιμοποιούσε διακριτικά, θαρρείς κι αγνοούσε τη δύναμή της. Ο Πιερ, που έδειχνε να χαίρεται να τον ακούει, ρώτησε: – Θα υπήρχαν και ωραίες γυναίκες, ε; – Μισή ντουζίνα και βάλε, ήμουν τυχερός. Μα πού ντύνο­ νται; Ας πούμε, κυρία (απευθυνόταν στη Σεβερίν), θα γνωρί­ ζετε ασφαλώς εκείνη την ψηλή Δανέζα, αυτή που μένει στο ξενοδοχείο σας… Φανταστείτε πως φορούσε λαδί ριγωτό πλεχτό και κασκόλ ασπριδερό ροζ. – Τι φρίκη! αναφώνησε η Ρενέ. Ο Ισόν συνέχισε να μιλάει, χωρίς ν’ αφήνει απ’ τα μάτια του τη Σεβερίν. – Αυτή η κοπέλα, άλλωστε, με τους γοφούς και τα στήθη που έχει, καλύτερα να κυκλοφορούσε γυμνή…