RILEY SAGER 18 απομακρυσμένη περιοχή της πολιτείας. Όσο πιο μακριά τόσο το καλύτερο. «Έξω από την πόλη» λέει ο κύριος Γκερλέν, διαψεύδοντας τις ελπίδες μου. Όμως αναζωπυρώνονται ένα δευτερόλεπτο αργότερα, όταν προσθέτει: «Στους Γκρεμούς». Στους Γκρεμούς. Εκεί ζουν μόνο εξωφρενικά πλούσιοι άνθρωποι, σε τεράστια σπίτια στην κορυφή βραχωδών γκρεμών που βλέπουν στον ωκεανό. Κάθομαι με τα χέρια μου σφιγμένα στην αγκαλιά μου, με τα νύχια να σκαλίζουν τις παλάμες μου. Αυτό είναι απροσδόκητο. Μια ευκαιρία να ανταλλάξω άμεσα το άθλιο αγροτόσπιτο όπου μεγάλωσα με ένα σπίτι στους Γκρεμούς; Φαίνεται πολύ καλό για να είναι αληθινό. Και έτσι πρέπει να είναι. Κανείς δεν παραιτείται από μια τέτοια δουλειά, εκτός αν υπάρχει πρόβλημα. «Γιατί έφυγε η προηγούμενη νοσοκόμα;» «Δεν έχω ιδέα» λέει ο κύριος Γκερλέν. «Το μόνο που μου είπαν είναι ότι η εύρεση κατάλληλου αντικαταστάτη ήταν πρόβλημα». «Είναι η ασθενής...» Κάνω μια παύση. Δεν μπορώ να πω δύσκολη, παρόλο που αυτή είναι η λέξη που θα ήθελα να χρησιμοποιήσω περισσότερο. «Χρειάζεται εξειδικευμένη φροντίδα;» «Δεν νομίζω ότι το πρόβλημα είναι η κατάστασή της, όσο εύθραυστη κι αν είναι» λέει ο κύριος Γκερλέν. «Το θέμα, ειλικρινά, είναι η φήμη της ασθενούς». Κουνιέμαι στο κάθισμά μου. «Ποια είναι η ασθενής;» «Η Λενόρα Χόουπ». Έχω χρόνια ν’ ακούσω αυτό το όνομα. Τουλάχιστον μια δεκαετία. Ίσως και δύο. Τώρα που το ακούω, ανασηκώνομαι έκπληκτη. Κάτι περισσότερο από έκπληκτη, για την ακρίβεια. Έχω μείνει άναυδη. Νιώθω ένα συναίσθημα που δεν είμαι σίγουρη ότι το έχω ξανανιώσει. Κι όμως είναι εκεί, ένα είδος αγχωτικού σοκ που φτερουγίζει πίσω από τα πλευρά μου σαν πουλί παγιδευμένο σε κλουβί.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=